در کنار دستان سرد مردگان خواندم

من زندگی را خواندم

و عشق را در آن پنهان کردم

تا دیگر ارواح شهر رویاهای پسر بچه ای

آن را نربایند

من بر سر قله ای رفتم

و مرگ را فریاد زدم

تا شازده کوچولوها گل سرخ برایش هدیه بیاورند

من زندگی را طور دیگر خواندم

سرودم

گریستم

من زندگی را قلم شاعر مرده ای خواندم

من زندگی را داستان ناتمامی خواندم

داستانی که در آن

داش آکل ها را

در گود عشق می کشند

من زندگی را خواندم

پس با من بخوان

بخوان زندگی را

با کوله باری از درد

و طناب داری برای فرزندانم به یادگار می گذارم

من می روم

به سرزمینی دور

سرزمینی که درختانش در آوایی غریب می رقصند

و زندگی را زمزمه می کنند

من می روم

به سرزمینی که نقاشانش لبخند مرده ای را می کشند

که با خاک همدرد می شود

من می روم و در راه آواز ساقه های گندم را می خوانم

که رویاهایشان را به باد می سپارند

من می روم و در آیینه تو را می بینم

که با طناب دار می رقصی

و مرگ آواز زندگی را می خواند

من می روم

و با خود نگاهت را می برم

نگاهی  در خون که به تمام رویاهای دنیا می خندد

که در صحنه ی تئاتر

رستم و سهراب می شوند.

ببخش عروسک های بازیگوش را

که در گرمای دستانت

گم می شوند.

ببخش نگاه بی حیایم را

که در برابر خنده ی زیبایت

تبدیل به سرباز خسته ای می شود

که به سمت دشمن فرار می کند.

ببخش حقیقت را

که در خرابه های اطراف شهر

پناه می گیرد.

ببخش آزادی را

که در ورقه ی کوچکی خلاصه می شود.

ببخش کودکان را

که در برابر تفنگ دشمنان

به گورستان ها پناه می برند.

ببخش مرگ را

که در برابرت حقیر می شود.

ببخش سلام را

که پاسخش مرگ است.

ببخش

ببخش

ببخش

ببخش نامه هایم را

که در میان سیم های تلگراف

جا می ماند.

ببخش ماهی های حوضم را

که در برابر کلاغ ها

به قطره ای آب پناه می برند.

چشمانم را می بندم

                 تا دیگر هیچ چیز نبینم

                                       ببخش نگاهم را.....

ابر ها عشق را می بارند

رستم و سهراب نغمه ی مرگ

را می خوانند

و آرش کمانگیر تیرش را

به گل های زیبا می زند

دیگر دوستت ندارم

عشق من

چون دوست داشتن را دوست ندارم

پس بمیر که امروز وقت مردن است

با آتش گرم می رقصم٬

و با کلاغ های دیوانه

آواز مرگ را می خوانم.

به آب می زنم

تا قطره های اشکت را

از میان صدف ها بیابم

با ماهی های مرده

آواز زندگی را می خوانم

 ودر قبرستان های متروکه

می دوم و فریاد می زنم

دنیا چه زیباست

با صدای خمپاره های وحشی

چه زندان بان های خوبی اند

کسانی که سیگار برگ در دست می گیرند

و بر روی رویاهای زندانی ها می کوبند

به کنار سگ مرده می روم

و به او می گویم

بخواب،چه زیبا خوابیده ای،بخواب

و در همین موقع نگهبانان وحشی

به سراغم می آیند

چه زیباست

وقت مردن

سخن نمی گویند

حرف نمی زنند

تنها شاخه گل ها را دوست دارند

دیوانگان را دوست دارم

سوختن شمع

افق چشمانشان است

باران بهاری را دوست دارم

اشک های چشم هایت را می شوید

و به آیینه ها هدیه می کنند

پستچی ها را دوست دارم

نامه ها را به آتش چشمان پرنده هدیه می کند

و من مرگ را دوست دارم

چون سر پناه خوبی برای عاشق شدن است

عاشق نمی شوند

دیگر آیینه ها نگاهم را پس نمی فرستند

دیگر صدای خمپاره ها

وصیت نامه پسرک را سر نمی دهد

دیگر گذر زمان

شلاق دستان دراز پیر مرد نیست

دیگر صبح ها با صدای فرمانده از خواب

بیدار نمی شوم

دیگر با پسرک مرگ بازی نمی کنم

و  دیگر چشمان خسته ات

سراینده ی آواز مرگ نیستند...

به ستارگان عشق می رسم

به باغ های آسمانی می روم

و گل های خیالی را برایت می چینم

پنجره ها را باز می کنم

هم آواز پرنده می شوم

و نغمه ی چشمانت را سر می دهم

سوار اسب سپید می شوم

 و به سوی چشمانت می تازم

نهال واقعیت را در زمین می کارم

تا شاید روزی به بزرگی

چشمان تو شوند

عشق من چشمانت را باز کن

تا طلوع خورشید جهان شود