چشمانت را زندانی می کنند

چه زیباست روز مردن 

چرا دیگر چشمانت را باز نمی کنی دخترک؟
دیگر طاقت دیدن مرگ را ندارم.
مگر مرگ زیبا نیست؟
چرا،زیباست ،خیلی زیبا.ولی برای پرندگان عاشق
مگر پرندگان نمرده اند؟
چرا ولی در دل ماهی های کوچک هنوز زنده اند.
ولی دیگر دریایی برای ماهی ها نمانده است؟
چرا در حوض کوچک چشمان پسرک هنوز جایی برای زندگی هست.
مگر چشمان پسرک برای همیشه بسته نشده است؟
ولی در خیال مادر چشمان پسرک باز است.
خیال، چه کلمه ی خنده داری! مگه خیالی هم هنوز وجود دارد؟
چرا وجود نداشته باشد. مگر هنوز قلم در دستان نویسنده ی تنها نیست؟
ولی دیگر زمانه ،زمانه ی ویرانگران است. همه چیز را نابود می کنند. حتی رویا ها را.
قبول دارم، ولی هنوز که من و تو زنده ایم.
نه دخترک، دیگر من و تو هم زنده نیستیم.دیگر کسی نمانده است که بر سر قبر ما کلامی سخن بگوید.
پس تو دیگر چشمانت را ببند که دیگر چیزی برای دیدن وجود ندارد

در خانه سرد چوپان

چه عاشقان خوبی اند مردگان

دیگر پرندگان با صدای تیک تیک ساعتم

آسمان را پشت سر می گذارم

هوا تاریک شده بود. در کنار دریا خوابیده بود. صدای دریا آرامش خاصی به او می داد. ناگهان از آسمان قطرات باران به پایین آمدند. انگار باران آمد  تا رویا های پسرک را بدزدد و با خود ببرد. مرد،زیر باران چشمانش را بست. از درون تاریکی زنی زیبا بیرون آمد و نغمه ی آشنایی را خواند. مرد از جای بر خاست و از دریا دور شد. سوار ماشینش شد و به راه افتاد. با ماشین رفت و واقعیت ها را پشت سر گذاشت.به جاده ای زیبا رسید.جاده ای که در یک سو درختان رو به آسمان می رقصیدند و در یک سو گل های خندان دل خاک را شکافته بودند و به سوی خورشید گلبرگ هایشان را باز کرده بودند.مرد در جاده پیش می رفت که ناگهان از حرکت ایستاد و دیگر پیش نرفت.از ماشین پیاده شد و به سوی درختان دوید.گوشه ای خلوت را برگزید و تنها در کنار درختان دراز کشید.مرد بر روی زمین دراز کشیده بود و چشمانش را به شاخه های درختان دوخته بود.از میان شاخه ها صدایی شنید.صدای پرنده ای بود که تازه یاد گرفته بود عشق را از دهانش سرازیر کند. مرد به آواز پرنده گوش می داد، آوازی که سرشار مرگ بود.مرد گم شده بود در رویاهایش که صدای تیری او را از دنیای خود بیرون آورد.انگار پرنده آواز خود را خوانده بود.پرنده بال زد و رفت و بر روی شانه های زن نشست.زن باز شروع به خواندن همان نغمه کرد. مرد با شنیدن نغمه از جای برخاست و با سرعت از میان درختان خارج شد.سوار ماشین شد و شروع کرد به گریستن. مدتی بعد با ماشین از آن جا دور شد. مرد افکارش را در میان درختان جا گذاشته بود.احساس می کرد دیگر کنترل هیچ چیز در اختیارش نبود.حتی نمی توانست ماشین را کنترل کند و ناگهان همه جا تاریک شد.از درون تاریکی دوباره همان زن بیرون آمد. زن در کنار مرد نشست و گفت:"بخواب". و باز شروع کرد همان نغمه را خواندن.... 

عشق من آواز عشق را بخوان

تا امید پرواز پرنده ها شود

آیینه ها چشمانت را می شکنند

 نگاهت کلاغ ها را می رباید

و در کنار مروارید ها پنهان می کند

عشق من چشمانت را ببند

تا شاهزاده ها بر سر آن

دوئل نکنند

صیاد های خسته

به آب می زنند

تا از میان صدف ها

چشمانت را پیدا کنند

عشق من چشمانت را ببند

تا پرواز تیر آرش کمانگیر

به پایان رسد

تا عشق را برای زمین

به ارمغان بیاورد

عشق من چشمانت را ببند