رقصی عجیب

رقصی که نه می توانم ببینم

و نه نمی توانم نبینم

رقصی که دو راهی زندگی را نابود می کند

پسرک رویاهایم را نابود می کند

اما نمی دانم چرا شمع زندگی ام را خاموش نمی کند

رقص مرگ را می بینم

رقصی که نگاهم را آزار می دهد

نگاهی که هیچ چیز را نمی بیند

و تنها خیال را حس می کند

خیالی که هیچ اثری از واقعیت را در خود جای نمی دهد

واقعیتی که می خواهد مرگ را ببیند

اما نمی تواند ببیند مرگ را و حتی زندگی را

به دور خود می چرخم

برای مرگ می چرخم

می چرخم تا خود را پیدا کنم

به آینه های شکسته می نگرم

مرگ را می بینم در تکه تکه های رویا

به اطراف خود می نگرم

وتنها چیزی که می بینم

مرگ خیالیست

عذابی خیالی که هر چه می گذرد واقعیت را برایم تباه می سازد

می دانم خیال واقعیت را می سازد

اما چه واقعیتی

نمی دانم این واقعیت است ویا رویا مرگ

نمی دانم چرا وقتی به چشمها نگاه می کنم عذاب می کشم

نمی دانم این عذاب واقعیت است یا رویا

اما می دانم که این عذاب برای همه ی رویاست

*نمی دانم چرا شعرهای من تلخ هستند ولی خودم بسیار شادم .این را برای آنهایی که نوشتم که نگران من هستند .

چهار راه رویاهای بیهوده

چهار راه عذاب های پی در پی

چهار راه واقعیت های بی خانمان

همه رامی توانم در پس ابرهای نگاه پسرک بیابم

من می یایم تمامی این زخم ها را

در نگاه پسرک

پسرک لحظه های مرگ

پسرکی که معنای لبخند را نمی داند

وحتی در رویاهایش هم تصور لبخند ندارد