عشق من چشمانت را ببند

به آرامي بخواب

ديگر پرندگان رفته اند

و ديگر باران زيبا

چشمانت را نوازش نمي دهند

عشق من چشمانت را ببند

 به آرامي بخواب

چون ديگر قلم از

دست شاعرخسته افتاده است

عشق من چشمانت را ببند

 به آرامي بخواب

 ديگر آهنگ نوازنده

هم به پايان رسيده است

عشق من

تو هم ديگر مرده اي

پس چشمانت را ببند و

 به آرامي بخواب

چون ديگر عابر خسته هم

 براي تو نمي گريد 

•در کوچک چوبی ای را باز می کند.خاک تمام اتاق را پر کرده است.پیرمرد در حالی که جلوی دهانش را گرفته  وارد اتاق می شود.درآن سوی اتاق صندقچه ای توجه اش را به خود جلب می کند.به سوی صندوقچه می رود و با دست خود خاک های روی آن را کنار می زند.بر روی آن قفلی کوچک قرار دارد. کلیدی از توی جیبش در می آورد و قفل را باز می کند.در نگاه پیرمرد ترس و وحشت را به وضوح می توان دید.در صندوق را باز می کند وآلبوم عکسی را از صندوق بیرون می آورد و با دستان لرزان آلبوم را باز می کند.عکسی قدیمی او را از خود بی خود می کند و قطره های کوچک اشک سرازیر می شود.عکس مربوط به زنیست که سالهاست از پیش پیر مرد رفته است ولی برای او درک این جدایی چیزی غیر ممکن است.در حالی که  بسیار از دیدن آن عکس غمگین است آلبوم را کنار می گذارد و دوباره به سراغ صندوق می رود.این بار در صندوق گردنبندی قدیمی را می یابد.گردن بند را از درون صندوق بیرون می آورد و عاشقانه گردنبند را در دستانش می فشارد.حالش بسیار بد می شود.گردنبند را درون صندوق می گذارد و سریع از اتاق خارج می شود.سرفه های شدیدی آغاز می شود.به سمت در خروجی می رود.