سخن نمی گویند

حرف نمی زنند

تنها شاخه گل ها را دوست دارند

دیوانگان را دوست دارم

سوختن شمع

افق چشمانشان است

باران بهاری را دوست دارم

اشک های چشم هایت را می شوید

و به آیینه ها هدیه می کنند

پستچی ها را دوست دارم

نامه ها را به آتش چشمان پرنده هدیه می کند

و من مرگ را دوست دارم

چون سر پناه خوبی برای عاشق شدن است

عاشق نمی شوند

دیگر آیینه ها نگاهم را پس نمی فرستند

دیگر صدای خمپاره ها

وصیت نامه پسرک را سر نمی دهد

دیگر گذر زمان

شلاق دستان دراز پیر مرد نیست

دیگر صبح ها با صدای فرمانده از خواب

بیدار نمی شوم

دیگر با پسرک مرگ بازی نمی کنم

و  دیگر چشمان خسته ات

سراینده ی آواز مرگ نیستند...